Marikit

Para kang motor, pinapasakit mo ang pisngi ng pwet ko.
Pero kahit na anong sakit, nandiyan pa din ako sinasakyan ka.
Kasi alam ko pwede ko naman gamitin ang kabilang pisngi upang mapawi

ang kirot ng kabila. Paulit-ulit kong gagawin iyong pagpapalit-palit

dahil alam ko mahaba ang biyahe natin, katulad ng buhay habang

nasisilayan pa natin ang pagsikat at paglubog ni haring araw ay

patuloy pa rin natin mararanasan ang sarap at sakit ng dulot niyang

liwanag. At hindi tayo lilihis sa ganoong gawain kasi alam natin na

ang init at hapdi na iyon ay kailangan natin upang mabuhay.

Paano natin malalaman ang pagkakaiba ng sarap at hirap, ng lamig at

init, ng bilis at bagal, ng baku-bako at patag na daan kung hindi

natin mararanasan at dadaanan ang mga ito. Paano natin masasabi na ang

isang karanasan ay hindi makakalimutan? Na ang mga nangyari sa

paglalakbay natin ay isang alaala na dapat pahalagahan.

Mas madali mong malilimot ang mga bagay na nagbigay ng panandaliang

aliw kaysa mga karanasan pinaghirapan dahil ang paglalakbay ay hindi

lang mula sa pinanggalingan at paroroonan. Pinaka-importanteng parte

ang nasa pagitan ng dalawa, at ito ay ang iyong naranasan. Dahil ang

mga ngiti at kunot ng noo na dala ng biyahe na yaon ang sisipsip ng

pagkato mong uhaw sa tunay na pang-unawa sa iyong lipunan. Hindi lang

ikaw ang iniikutan ng mundo, kasama ka lang sa bilyong tao na

nagbibigay buhay dito.

Katulad ng biyahe natin, hindi tayo pwedeng umasa na lahat ng daan ay

naka-aspalto, walang trapik at dere-deretso, ganyan din ang buhay

hindi lahat ng oras tayo ay masaya, nahihirapan o kaya ay nasasaktan.

May mga lugar na maganda ang tanawin na atin nakita at mayroon din

naman, likod at usok lang ng sasakyan ang atin nalalanghap. Alam ko

marami ka ng painagdaanan sa buhay, marami na din pagluha at pagtawa

ang iyong ginawa pero hindi dahilan ang mga iyon upang isara mo ang

iyong puso at isipan sa mga darating pang mga karanasan dahil kapag

iyon ang nangyari parang isang byahe lang sa gabi ang iyong buhay,

madilim na paligid at puno ng ligalig at pangamba, palagi na lang

hinihintay kung kailan ka ba makakarating sa iyong paroroonan.

Sa iyong pagkayamot, hindi mo mapapansin ang mga nakasampay na damit

sa tabi ng daan, hindi mo rin magagawang tumigil sa gusto mong tanawin

para magmuni-muni kahit sandali. Hindi  ka din magtataka kung bakit

nakaupo ang mga tao sa tabi ng daan. Baka mapamura ka pa sa biglaang

buhos ng ulan na lalong magpapasama ng biyahe natin. Dagdag pa ang

nagliliparan na gamu-gamo at insekto na humahalik sa pisngi mo, di mo

ba alam painapayapa lang ng mga ito ang damdamin mo. Hindi ka maguukol

ng pansin kung bakit ba ganoon ang mga bagay-bagay at ang mga ito ay

tatanggapin mo lamang nang manhid na pakiramdam. Kaya ang payo ko lang

sa iyo na sumabay ka lang sa agos dahil maya-maya lang ay mapapansin

mo na, ang ligayang dulot ng ugoy ng daan.

Ang pagtagilid at pagtayo kasabay ng pagharurot at pagbagal ng ating

sinasakyan sa bawat kurbadang dadaanan. Paakyat at pababang daan ay

kaya mo ng pahalagahan. Kung paano tutupi ang shock ng tinidor sa

harap kapag biglaang kong pipisilin ang preno, ika'y may kurot na

bibigay ngunit ako naman ay sikretong masaya dahil sa pagbangga ng

katawan mo sa akin. Walang mapagsidlan ng tuwa ang mga yakap mo,

tanging naiganti ko lamang ay haplos sa iyong binti at ipit sa iyong

braso, nagbabakasakali na sana sapat na iyon upang iparamdam sa iyo na

ako man ay sobra ang kaligayahan na ika'y makasama.

Parang ayaw ko ng matapos ang araw kahapon, kung maari lang ituloy na

natin ang pag-ikot sa kalawakan ng Mindanao. Hindi ko iindahin ang

pagkamanhid ng aking mga kamay sa pagpihit ng silinyador at preno,

pagiinit ng tumbong ko sa tagal ng pagkakaupo, pati ang pangangalay ng

paa at likuran ay akin ng ipagwawalang bahala basta magkasama lang

tayo ng matagal.

Saksi ang ating anino sa ligaya ng ating naranasan, pareho natin

naranasan ang sarap ng lamig sa umaga, ang hapdi ng init sa tanghali

at ang unti-unting paglamon ng gabi sa liwanag. Pero ang lahat ng

paglalakbay ay may katapusan. Dumating na tayo siguro sa puntong iyon,

na kapwa na tayo napagod. Hindi na natin nakuha pang hintayin ang mga

susunod pang ligaya na mararanasan sa iba pa natin lugar na

pupuntahan. Tayong dalawa ay tumigil na sa hibang na pangarap.

Pero huwag kang magalala, lahat ng ating pinagsamahan ay aking itatago

sa baul ng kayamanan ng aking pobreng pagkatao dahil daig pa ng kislap

ng mga ginto ang ligayang nadama ko habang ika'y kasama. Paalam

Marikit hanggang sa muli.


Yakap na kay sarap
sa akin pinalasap
ni aninong marikit
sa salamin akin nasilip

Yakap na kay sarap
Ako ay nasa alapaap
kasabay ng ibon
ang puso ko ay tumatalon

Yakap na kay sarap
sa 'kiy 'sang pangarap
kahapon natupad
ang guhit sa palad

Halik ni marikit
ako ay naningkit
ngiti na kay tamis
sana ay lumabis

Halik ni marikit
Mata ko'y nanlagkit
Puno ng pag-ibig
sambit nitong bibig

Halik ni marikit
Ibon ay umawit
Puso'y napayapa
Ito'y tuwang-tuwa